Beste , Dit jaar is mijn pensioen ingegaan. Tegelijkertijd bevind ik mij midden in een holistisch coachingstraject. Niet iets wat je van tevoren bedenkt, maar het brengt mij veel in het beter begrijpen van mezelf en van de wereld vol strijd om me heen. En eigenlijk typeert dat het afgelopen jaar: er gebeurde veel waar ik nooit aan had gedacht. Neem de Tachtigjarige Oorlog. Een bezoek aan het NMTO was in dat opzicht een echte eyeopener. Vooral de manier waarop je als bezoeker subtiel wordt verleid om partij te kiezen, maakte indruk. Het gaf mij een scherp inzicht: oorlog gaat vrijwel altijd over handel, terwijl religie wordt ingezet om ‘het volk’ tegen elkaar op te zetten. Nooit eerder was dat voor mij zo zichtbaar. In die context voelt het extra waardevol dat ik via de Midden-Delfland Vereniging mijn steentje kan bijdragen aan de ontwikkeling van dit bijzondere boerenlandschap tussen de grote steden. Ik ben diep onder de indruk van de professionaliteit van deze vrijwilligersorganisatie. Ook hier gebeurde iets wat ik nooit had verwacht: opnieuw verbonden raken met mijn roots, die – net als het NMTO – in de Achterhoek liggen. Op 6 januari a.s. kun je meedoen aan de discussieavond en van gedachten wisselen over thema’s die bepalend zijn voor de toekomst van dit gebied. Hoopvol over de toekomst werd ik ook tijdens de Dutch Design Week. Wat een rijkdom aan creatieve oplossingen om de wereld duurzamer te maken. Daar kwam ik opnieuw Secrid uit de Binckhorst tegen, het succesvolle bedrijf van de familie De Geer, dat zich inzet om de ‘industrial evolution’ te versnellen. Hun sleutel: de Intellectual Property Policy. Nooit gedacht dat dit óók een manier is om bij te dragen aan verandering. En dan de arbeidsmarkt, mijn stokpaardje van de afgelopen jaren. Nooit gedacht dat zelfs daar zo duidelijk beweging zichtbaar zou worden, met AFAS als koploper die begrijpt hoe onlosmakelijk mens en technologie inmiddels verbonden zijn. Wie het essay Rozengeur en vrije vrijdagen leest, ziet overigens dat de problemen verrassend veel lijken op die uit het pre-technologische tijdperk. Wat wel onmiskenbaar is: AI raakt ieders werk – ook dat van mij als pensionista. Het boek Het Versnellingseffect zette mij aan het denken over hoe ik mij tot technologie wil verhouden, vanuit mijn geloof in evenwaardigheid tussen people, planet en profit. Nooit gedacht dat ik Perplexity (“P”) zou gaan beschouwen als een ‘het’ dat naast mij staat en helpt om mijn bijdrage aan een wereld waarin ik geloof te intensiveren. Lees als voorbeeld het essay over Midden-Delfland in 2050 dat ik schreef met hulp van P. Zou de tijd nu rijp zijn voor echte verbinding tussen cultuur, natuur en technologie, zo vraag ik me af? Wat ik ook nooit had kunnen denken, is dat ik investeerder zou worden. Op een manier die bijdraagt aan regeneratieve ontwikkelingen. Het mooie van ’t Gagel vind ik persoonlijk dat je als mede-eigenaar ook kunt meewerken aan de ontwikkeling, bijvoorbeeld via Gun ’t Gagel Grazers. Wie weet brengt het jou ook op een idee. Ik gun het deze jongelui van harte. En tot slot onze vijf jaar durende zoektocht naar een (woon)plek voor onze derde levenshelft. Nooit gedacht dat de uitkomst het huis zou zijn waar we al 35 jaar wonen. En evenmin dat het ons zou lukken om dit huis in één jaar tijd levensbestendig te maken en geschikt om te delen. Met als inspiratiebronnen Jan van Beurden, de voormalige eigenaar, en César Manrique, de kunstenaar die de ontwikkeling van Lanzarote blijvend heeft beïnvloed. Bij dit alles past dat ik per 1 januari een streep zet onder mijn bedrijf WIN Recept, om ruimte te maken voor nieuwe ontwikkelingen vanuit Het Huis van Van Beurden. Lijkt het je leuk om hierover mee te denken? Laat het me weten. In de komende maanden kun je dan een uitnodiging verwachten. Ik hoop dat dit verhaal ook jou inspireert om hoopvol te blijven en voor vrede te kiezen in plaats van strijd. In het besef dat 'Nooit gedacht' ook werkelijkheid kan worden als het gaat om duurzamer leven. Fijne kerstdagen en een vredevol 2026. Irmgard Bomers |
